حضرت امام صادق عليه السلام مي فرمايند: زيباترين لباس براي مومن، لباس و پوشش پرهيزکاري و لطيف ترين آن ايمان است. خداوند متعال در اين باره مي فرمايد: «و لباس پرهيزکاري، بسي بهتر است.» و اما لباس ظاهر، نعمتي است از سوي خداوند متعال و به واسطه آن عورت بني آدم را مي پوشاند، اين لباس؛ کرامتي است که خداوند به وسيله آن فرزندان آدم را گرامي داشته و غير آنان را از آن محروم کرده است و مومنان هنگام اداي فرايض الهي (نماز) خود را با آن مي پوشانند. بهترين لباس، لباسي است که از خداي عزوجل دورت نکند، بلکه تو را به ذکر و شکر و طاعت او نزديک کند و به سوي خودپسندي و ريا و زينت ظاهري و فخرفروشي و تکبّر نکشاند که اين موارد، آفات دين و موجب قساوت قلب اند. هرگاه لباس بر تن مي کني، به ياد داشته باش که خداوند به رحمت خويش گناهانت را پوشانده است و همان گونه که عورت ظاهري خود را مي پوشاني، درون خود را از روي صدق و صفا، در پوششي از هيبت و ظاهرت را در پوششي از طاعت و عبادت بپوشان، به ديده عبرت به فضل و بخشش خداي عزوجّل بنگر که لباس ها را آفريد تا عورت هاي بيروني مردمان را درپوشد و درهاي توبه و انابه و استغاثه را باز فرمود تا عورت هاي دروني شان را که عبارت از گناهان و اخلاق ناپسند است مستور کند. خطاي کسي را افشا مکن که خداوند خطاي بزرگ تر از آن را از تو پوشانيده و به عيب خود مشغول باش و از پرداختن به عيوب کسي که حال و امرش ربطي به تو ندارد، درگذر و بر حذر باش که عمر خويش را در پرداختن به عمل خير خودت سپري کني و مبادا ديگري با سرمايه عمر تو تجارت کند و در نتيجه، تو به هلاکت افتي، چرا که فراموشي گناه، از بزرگ ترين عقوبت هاي خداوند متعال در دنيا و از بيشترين اسباب عقوبت در آخرت است. پس به عيب هاي خويش بپرداز.

مادامي که بنده مشغول به طاعت و عبادت خداي متعال و يافتن عيوب خود و ترک آن چه در دين خداي عزوجّل ناپسند است، باشد، از آلوده شدن به آفات به دور و در درياي رحمت خداي متعال غوطه ور خواهد بود و از گوهرهاي فوايد حکمت و بيان بهره مي برد و هر گاه گناهان خود را فراموش کند و عيوب خويش را نشناسد و توجه او به توان و قوت خود باشد، هرگز روي رستگاري را نخواهد ديد.

(مصباح الشريعة و مفتاح الحقيقة باب هفتم آداب لباس)